گاهی دیده می‌شود که وهابی‌ها و اربابان آن‌ها مدعی هستند، اهانت و توهین به دیگران کار شایسته‌ای نیست و خدا و پیامبر و صحابه به کسی فحش نداده‌اند؛ اما وقتی به کتاب‌های آن‌ها مراجعه می‌کنیم، خلاف این ادعا به وفور به چشم می‌خورد.

گذشته از این که آن‌ها زشت‌ترین فحش‌ها را از زبان رسول خدا صلی الله علیه وآله و اصحاب آن حضرت نسبت به یکدیگر نقل کرده‌اند، خودشان نیز از رکیک‌ترین و زشت‌ترین کلمات برای ناسزاگویی به مخالفان خود استفاده کرده‌اند.

از جمله ابن تیمیه حرانی و محمد بن عبد الوهاب که از سرسخت‌ترین و البته بی‌حیا‌ترین دشمنان شیعه محسوب می‌شوند، تصریح کرده‌اند که پیروان اهل بیت علیهم السلام، حرام‌زاده و اولاد زنا هستند؛ چیزی که طبق تصریح بزرگان اهل سنت شایسته خودشان است، به شیعیان نسبت داده‌اند.

در مجموع فتاوای ابن تیمیه آمده است:

ویرون کتمان مذهبهم واستعمال التقیه وقد لا یکون من الرافضه من له نسب صحیح مسلما فی الباطن .

شیعیان، مذهب‌شان را کتمان و از تقیه استفاده می‌کنند، در میان رافضی‌ها، کسی نیست که در باطن، نسب صحیح و قطعی داشته باشد

ابن تیمیه، مجموع الفتاوى، ج۳۵، ص۱۴۱

 

taymiya-zenazade1 taymiya-zenazade2 taymiya-zenazade3

 

و محمد بن عبد الوهاب در رساله فی الرد علی الرافضۀ می‌نویسد:

با آن چه خوانید و امثال آن، مشخص می‌شود که رافضی‌ها بیش‌ از دیگر مردم اوامر خدا را ترک و مرتک نواهی او می‌شوند.

 

وبهذا وأمثاله تعرف أن الرافضه أکثر الناس ترکاً لما أمر الله وإتیاناً لما حرمه وأن کثیراً منهم ناشیء عن نطفه خبیثه موضوعه فی رحم حرام ولذا لا ترى منهم إلا الخبیث اعتقاداً وعملاً وقد قیل کل شیء یرجع إلى أصله.

و این که بسیاری از آن‌ها نتیجه نطفه پستی هستند که در رحم حرام قرار گرفته‌اند؛ لذا کسی از آن‌ها نیست؛ مگر این که اعتقاد و رفتارش خبیث است. به درستی گفته شده است که هرچیزی به اصل خود باز می‌گردد.

محمد بن عبد الوهاب ، رساله فی الرد على الرافضه ، ص۳۹.

و در جای دیگر از همین کتاب خود می‌نویسد:

فهؤلاء الإمامیه خارجون عن السنه بل عن المله واقعون فی الزنا وما أکثر ما فتحوا على أنفسهم أبواب الزنا فی القبل والدبر فما أحقهم بأن یکونوا أولاد الزنا

این شیعیان، از سنت و بلکه از ملت اسلام خارج هستند، آن‌ها گرفتار زنا شده‌اند. چه بسیار درهای زنا از پس و پیش را برای خود باز کرده‌اند؛ پس شایسته است که آن‌ها اولاد زنا باشند.

محمد بن عبد الوهاب ، رساله فی الرد على الرافضه ، ص۴۲.

 

taymiya-zenazade4 taymiya-zenazade5 taymiya-zenazade6 taymiya-zenazade7

 

در حالی که بزرگان اهل سنت تصریح کرده‌اند، خود محمد بن عبد الوهاب، نطفه پدرش نبوده؛ بلکه نطفه شیطان بوده است.

عبد العزیز بن محمد عبد اللطیف در کتاب دعاوی المناوئین می‌نویسد که علامه ابن فیروز به صراحت اعلام کرده است که شیطان بر پدر محمد بن عبد الوهاب پیشی گرفته و نطفه خود را در رحم مادر او گذاشته است:

بل لعل الشیخ – عبد الوهاب – غفل عن مواقعه أمه – یعنی محمد بن عبد الوهاب – فسبقه الشیطان إلیها فکان أبا لهذا المارد …

جالب است که خود محمد بن عبد الوهاب، علامه ابن فیروز را نزدیک‌ترین شخص به اسلام، از علمای حنابله و از دوست‌داران ابن تیمیه و ابن قیم معرفی کرده است:

ولکن تعرف إبن فیروز أنه أقربهم إلی الإسلام وهو رجل من الحنابله وینتحل کلام الشیخ « ابن تیمیه » وإبن قیم خاصه …

کتاب دعاوی المناوئین ، نویسنده عبد العزیز بن محمد عبد اللطیف ، ص ۳۵ و ۳۶

 

taymiya-zenazade8 taymiya-zenazade9 taymiya-zenazade10

 

بله ، محمد بن عبد الوهاب و ابن تیمیه، صفتی که خود شایسته آن هستند را به دیگران نسبت می‌دهند.

 

سید محمد یزدانی

ربیع الثانی ۱۴۲۶هـ .