تبرک به آثار پیامبر؛ چه در زمان حیات آن حضرت و چه بعد از وفات او، باوری است که صحابه، تابعین و تمام علمای اهل سنت آن را قبول داشته‌اند؛ از جمله احمد بن حنبل و شمس الدین ذهبی

 

 

 

 

 

متن کلیپ:

بدانید که صحابه به آثار پیامبر(ص) تبرک می جستند چه در زمان حیات و چه بعد از حیات حضرت و مسلمانان تا این زمان بر همان سیره باقی هستند و جایز بودن این کار از افعال پیامبر(ص) دانسته می شود.

وقتی پیامبر (ص) در حجه الوداع سرش را تراشید، موهای سر خود را در بین اصحابش توزیع کرد برای اینکه متبرک شوند

پس پیامبر(ص) امت خودش را به تبرک به آثارش رهنمود کرد. بعضی از صحابه یک تار مو و دیگری دو تار مو از موهای حضرت را برداشتند و تبرک کردند ؛ چه در زمان حیات پیامبر(ص) و چه بعد از وفات ایشان ؛ تا جایی که صحابه موی ایشان را در آب می گذاشتند و آب را به مریض برای تبرک می خوراندند .

متقدمین و متأخرین اهل سنت نیز تبرک را جایز می دانند. و آنچه این قول را ثابت می کند قضیه ای است که ذهبی متوفای ۷۴۸ در کتاب سیر اعلام النبلاء ج۱۱ ص۲۱۲ چاپ موسسه الرساله نقل کرده است که عبد الله پسر احمد بن حنبل می گوید:

“پدرم را دیدم که تار موی پیامبر(ص) را بر می دارد و بر دهانش می گذارد و می بوسد و روی چشمش قرار می دهد و آن را در آب قرار می دهد و آب را برای شفا می نوشد

و پدرم احمد بن حنبل را دیدم که ظرف پیامبر(ص) را برداشت و در چاه آب شست سپس با آن کاسه آب نوشید و دیدم که از آب زمزم برای شفا می نوشد و دست و صورت خود را با آن می شست”

ذهبی می گوید : کجاست آن لجوجی که منکر این داستان احمد بن حنبل شود؟

عبد الله پسر احمد سؤال کرد در مورد کسی که به منبر پیامبر(ص) دست می زند و حجره پیامبر(ص) را لمس می کند، احمد بن حنبل جواب داد :

“این کار اشکالی ندارد”

«خداوند ما و شما را از نظر خوارج و اهل بدعت محافظت کند»

این کلام ذهبی بود. پس عزیزان قول کسانی که منکر تبرک به آثار پیامبر(ص) می شوند هیچ ارزشی ندارد